WRAŻENIE OGÓLNE:

Pies krótkonogi, mocny, krępy, żywy i bystry. Sprawia wrażenie dużej siły i wytrzymałości przymałych rozmiarach.

Najważniejszy jest prawidłowy typ psa, oparty na właściwych dla niego proporcjach, harmonii budowy i ogólnym zarysie sylwetki. Atrakcyjność głowy, inteligentny wyraz oraz odpowiedni temperament mają istotne znaczenie, przy czym drobne niedoskonałości mogą zostać pominięte, jeśli pies jako całość prezentuje się poprawnie i sprawia dobre, typowe wrażenie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:

Śmiały i chętny do pracy. Przyjacielski, żywy, bez śladu agresji czy nerwowości.

Corgi powinien być psem pewnym siebie i stabilnym psychicznie, żywo reagującym na otoczenie, ale zachowującym kontrolę nad emocjami. Naturalna czujność i szybkie reakcje są dla rasy typowe i nie powinny być mylone z nerwowością. Prawidłowy temperament przejawia się w zainteresowaniu otoczeniem, gotowości do kontaktu i współpracy oraz w swobodnym zachowaniu w ringu, bez oznak agresji czy nieuzasadnionego lęku.

Rys. 1. Nazewnictwo podstawowych partii anatomicznych Welsh Corgi Pembroke stosowane w ocenie eksterieru.

GŁOWA:

Lisia w kształcie i wyrazie – czujnym i inteligentnym.

Wyraz – inteligentny i zainteresowany, ale nie przebiegły.

Długość kufy w stosunku do długości mózgoczaszki jak 3:5
Odległość od guza potylicznego do środka stopu powinna być większa niż odległość od stopu do czubka nosa.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: dość szeroka i płaska między uszami
Stop: umiarkowanie zaznaczony

TRZEWIOCZASZKA:
Nos: czarny
Kufa: lekko zwężająca się

Linia kufy, oglądana z profilu, powinna pozostawać w równoległości do linii czaszki, tworząc harmonijny i zrównoważony profil głowy. Niedopuszczalne są zarówno kufy zapadnięte, jak i nadmiernie wysklepione, gdyż zaburzają one prawidłowy wyraz i typ rasy.

Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, zgryz nożycowy.

OCZY: Dobrze osadzone, okrągłe, średniej wielkości, brązowe, stonowane z umaszczeniem.

Określenie „dobrze osadzone” oznacza oczy ani wyłupiaste, ani osadzone zbyt głęboko „świńskie”. Kolor oczu bywa przedmiotem dyskusji — powinien być brązowy, bez skrajności: ani bardzo ciemny, niemal czarny, ani zbyt jasny, zbliżony do bursztynowego. Dopuszczalna jest nieco jaśniejsza tonacja u psów rudych oraz nieco ciemniejsza u tricolorów i psów śniadych.

USZY: Stojące, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach. Linia przeprowadzona od końca nosa przez oko przejdzie przez czubek ucha lub blisko niego.

Linia poprowadzona od czubka nosa przez oko do czubka ucha jest bardzo charakterystyczna dla corgi i została wyjątkowo jasno opisana we wzorcu rasy. Uszy nie powinny być osadzone na czubku głowy, jak u owczarków niemieckich, ani zbyt nisko, jak u cardiganów — ich prawidłowe osadzenie jest lekko po bokach głowy, a jednocześnie zgodne z przebiegiem tej wyraźnie określonej linii.

Pamiętajmy, że corgi bardzo intensywnie poruszają uszami, dlatego nie należy oceniać ich na podstawie chwilowego ułożenia, lecz rzeczywistego osadzenia. Kluczowe jest miejsce osadzenia ucha, widoczne szczególnie u jego nasady — co dobrze ilustrują rysunki przedstawiające zarówno prawidłowe, jak i nieprawidłowe przykłady. Pies znudzony lub przestraszony może czasowo opuszczać uszy, jednak samo osadzenie ucha nie ulega zmianie. Zdarza się również, że podczas używania przez sędziów piszczałek lub innych dźwięków pies nie reaguje — w takich sytuacjach szczególnie istotna jest ocena osadzenia uszu, a nie ich chwilowej pozycji.

SZYJA: Dość długa.

Określenie „dość długa” odnosi się do szyi zapewniającej swobodę ruchu i właściwą równowagę sylwetki, bez popadania w skrajności. Niepożądana jest zarówno szyja krótka i ciężka, jak i przesadnie długa, tzw. łabędzia, zaburzająca typ i balans psa. Równie istotne jest jej osadzenie — szyja nisko osadzona ogranicza wykrok i sprawia, że pies wygląda ciężko z przodu. Prawidłowa szyja powinna być lekko wysklepiona, wyraźnie zaznaczona i harmonijnie przechodzić w kłąb, współgrając z konstrukcją całego przodu.

WYMIARY:

Wysokość w kłębie: około 25 do 30 cm.
Waga: psy od 10 do 12 kg, suki od 9 do 11 kg.

Podane we wzorcu wymiary jasno wskazują, że corgi nie jest psem dużym, masywnym ani ciężkim. Zarówno wysokość w kłębie, jak i zakres wagowy podkreślają umiarkowaną wielkość i funkcjonalną budowę rasy. Zbyt duże i ciężkie okazy, choć bywają efektowne i niekiedy wygrywają swoje klasy na wystawach, stoją w sprzeczności z założeniami wzorca i nie powinny być promowane.

TUŁÓW:Średniej długości, nigdy krótki, oglądany od góry lekko zwężający się ku tyłowi.

Długość psa wynika z wysokości psa w kłębie + maksymalnie 40%

Grzbiet: prosty

Linia górna jest jedną z kluczowych cech rasy i powinna pozostawać mocna oraz równa zarówno w postawie, jak i w ruchu.Niedopuszczalna jest linia zapadnięta, karpiowata opadająca od kłębu.

Okolica za łopatkami - dopuszczalne jest niewielkie zagłębienie tuż za łopatkami, o ile wynika ono wyłącznie z różnicy w długości okrywy włosowej, a nie z wad konstrukcyjnych.

Ruch i funkcjonalność - w ruchu linia górna powinna pozostać stabilna, bez kołysania, falowania czy podskakiwania. Jako pies pasterski Pembroke musi wykazywać się swobodą ruchu, elastycznością i wytrzymałością, a prawidłowa szyja i linia górna stanowią podstawę efektywnego, ekonomicznego poruszania się.

Przykładowe wady:

Rys. 17. Nieprawidłowa linia dolna, mocno podkasany, długi, spadzisty zad.

KLATKA PIERSIOWA I FRONT

Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka, dobrze ożebrowana.

Budowa frontu i klatki piersiowej
Pembroke jest rasą achondroplastyczną, dlatego prawidłowa budowa przodu ma kluczowe znaczenie dla jego funkcjonalności i swobody ruchu w pracy pasterskiej.

Klatka piersiowa
Powinna być dobrze wysklepiona, lekko jajowata w przekroju i umiarkowanie długa. Klatka musi być głęboka i wyraźnie opuszczona między kończynami przednimi, lecz bez przesady, która ograniczałaby zakres ruchu.

Mostek i przód
Mostek powinien sięgać poniżej łokci i być lekko wypukły, widziany z profilu, co świadczy o prawidłowej pojemności klatki piersiowej. Przedramiona są naturalnie lekko wygięte i skierowane do wewnątrz, obejmując klatkę piersiową — jest to cecha typowa dla rasy. Łapy powinny być skierowane prosto do przodu.

OGON

Kiedyś tradycyjnie cięty krótko.
niecięty: osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, naturalnie noszony powyżej lub poniżej linii grzbietu kiedy pies jest w ruchu lub w stanie pobudzenia.
Mogą występować osobniki z naturalnie krótkim ogonem; może on być każdej długości noszony powyżej lub poniżej linii grzbietu.

Rys. 24-27. Ogon krótki (szczątkowy) 1 lub więcej kręgów.

Rys 28. Ogon długi zakończony białą końcówką (wszystkie kręgi zachowane).

Rys 29-32. Prawidłowe ustawienie ogona długiego i szczątkowego w ruchu.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE

Łopatka: skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt zbliżony do prostego
Ramię: opasuje klatkę piersiową
Łokcie: dobrze przylegający do boków, nie wykręcony ani na zewnątrz ani do wewnątrz
Przedramię: O mocnym kośćcu aż do łapy, krótkie i możliwie proste
Łapy: Owalne, zwarte, dobrze wysklepione, dwa środkowe palce nieco dłuższe od dwóch zewnętrznych. Opuszki mocne i grube. Pazury krótkie

Kończyny przednie są krótkie i mocne, z przedramionami lekko skierowanymi do wewnątrz, tak aby rozstaw nadgarstków był mniejszy niż rozstaw barków i przód nie wyglądał na całkowicie prosty. Kościec powinien być solidny aż do łap. Śródręcze mocne i prawie pionowe, widziane z boku. Łopatki długie, dobrze ułożone przy klatce piersiowej, z ramionami niemal tej samej długości, co zapewnia prawidłowe cofnięcie łokci. Łokcie powinny przylegać do tułowia, być równoległe i nieodstające.

KOŃCZYNY TYLNE

Wygląd ogólny: Nogi krótkie, o mocnym kośćcu.
Kolano: Dobrze kątowane.
Śródstopie: oglądane z tyłu proste.
Stopy: owalne, zwarte, dobrze wysklepione, dwa środkowe palce nieco dłuższe od dwóch zewnętrznych. Opuszki mocne i grube. Pazury krótkie.

RUCH

Żwawy i swobodny, ani luźny, ani związany. Krok długi, niewysoki, pełna harmonia akcji przodu i tyłu.

Ruch psa powinien być swobodny, płynny i wydajny. Kończyny przednie powinny sięgać daleko do przodu, bez nadmiernego unoszenia, pracując w harmonii z kończynami tylnimi. Prawidłowe kątowanie frontu oraz dobrze osadzone, cofnięte łokcie umożliwiają długi, ekonomiczny wykrok przodu i utrzymanie stabilnej linii górnej.

Oglądany z przodu, ruch kończyn nie przebiega w idealnie równoległych liniach, lecz wykazuje lekką tendencję do zbiegania się ku osi ciała, co kompensuje krótką długość kończyn oraz szerokość klatki piersiowej. Łapy powinny poruszać się równolegle do linii ruchu, bez wyrzucania na zewnątrz, krzyżowania czy zahaczania o siebie.

Niepożądany jest ruch oparty na samym tempie — szybki, lecz krótki, nerwowy lub efektowny kosztem wydajności. Nadmierne przyspieszanie, „podskakiwanie” czy forsowanie tempa nie świadczą o dobrym ruchu i nie zastępują prawidłowej mechaniki.

Pembroke powinien sprawiać wrażenie psa, który pokonuje teren z minimalnym wysiłkiem, w równym, oszczędnym tempie — zdolnego do długotrwałej pracy bez oznak zmęczenia. płynność i harmonia ruchu są ważniejsze niż sama szybkość i stanowią odzwierciedlenie prawidłowej budowy oraz proporcji sylwetki.

SZATA

Sierść: Średniej długości, prosta, z gęstym podszerstkiem, nigdy nie miękka, falista czy szorstka.

Pembroke jest rasą użytkową, stworzoną do pracy pasterskiej nisko przy ziemi, dlatego zachowanie jego naturalnej, funkcjonalnej sylwetki i okrywy włosowej ma zasadnicze znaczenie. Szata nie pełni wyłącznie roli estetycznej, jej struktura i jakość muszą zapewniać ochronę przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi oraz umożliwiać psu efektywną pracę. Włos nadmiernie długi, miękki, jedwabisty, otwarty lub zbyt cienki nie spełnia tych funkcji.

Szata powinna być średniej długości. Składa się z gęstego, krótkiego podszerstka oraz twardszego, troche dłuższego włosa okrywowego. Włos na tułowiu powinien przylegać płasko.Nieco dłuższy i obfitszy włos występuje na szyi, klatce piersiowej i barkach, a także na tylnej stronie kończyn przednich, w dolnych partiach tułowia oraz na tylnych kończynach, gdzie tworzy umiarkowane „portki”. Preferowana jest szata prosta, choć dopuszczalna jest niewielka falistość. Zgodnie ze wzorcem rasy, ingerencja w okrywę włosową poprzez strzyżenie lub trymowanie jest niedopuszczalna.

Rasa ta linieje, dlatego sezonowy brak podszerstka nie powinien być oceniany zbyt surowo, pod warunkiem że okrywa włosowa jest zdrowa, lśniąca i właściwie utrzymana.

Niepożądane są szaty szorstkie, druciane lub mocno skręcone, a także zbyt krótkie, cienkie i gładkie, pozbawione odpowiedniego podszerstka. Szczególnie poważnym odstępstwem od typu jest szata określana jako fluffy, charakteryzująca się nadmierną długością i przesadnym piórem w obrębie uszu, klatki piersiowej, kończyn, łap, dolnych partii tułowia oraz zadu. Zabiegi kosmetyczne nie eliminują tej wady i nie mogą poprawić jej oceny.

MAŚĆ

Jednolicie ruda, śniada lub płowa, czarna podpalana, także z białymi znaczeniami na łapach, piersi i szyi. Dopuszczalna niewielka ilość bieli na głowie i pysku.

Umaszczenie Pembroke Welsh Corgi jest ściśle określone we wzorcu rasy i nie podlega preferencjom estetycznym - wszystkie dopuszczalne kolory są traktowane równorzędnie. Dozwolone są umaszczenia rude, śniade, płowe oraz czarne podpalane(tricolor), z typowymi białymi znaczeniami irlandzkimi lub bez nich. Biel jest dopuszczalna na kończynach, klatce piersiowej, szyi (częściowo lub w formie kołnierza), kufie, dolnych partiach tułowia oraz jako wąska strzałka na głowie. Inne kolory nie występują genetycznie u czystorasowych przedstawicieli rasy i nie są akceptowane we wzorcu(np. merle, pręgowane)

Szczególnie poważnymi wadami są umaszczenia rozjaśnione typu „blue” (rozcieńczenie pigmentu), a także tzw. whitelies, czyli przypadki, w których biel dominuje nad pozostałymi kolorami. Do nieprawidłowych znaczeń (mismarks) zalicza się obecność bieli w miejscach niedopuszczalnych przez wzorzec, takich jak grzbiet pomiędzy kłębem a nasadą ogona, boki tułowia pomiędzy łokciami a tylnymi kończynami, uszy, a także umaszczenie czarno-białe pozbawione podpalania.

Kremowe obwódki uszu oraz jasne, kremowe maski na pysku (odpowiadające typowi urajiro) mieszczą się w granicach dopuszczalnej zmienności umaszczenia i nie są uznawane za błędy.

Rys.52-55. Prawidłowe umaszczenie rude i rude z białymi znaczeniami Welsh Corgi Pembroke.

Rys. 56, 57. Śniady jasny - przyciemniony włos występuje w niewielkiej ilości, najczęściej na głowie lub grzbicie/karku.

We wszystkich trzech odmianach tricoloru dopuszczalne są białe znaczenia irlandzkie. Umaszczenie powinno być czyste i harmonijne, przy czym należy uwzględnić, że u tricolorów, szczególnie z rudą głową, rozkład czerni może zmieniać się wraz z wiekiem, bez wpływu na ocenę typu i jakości psa; analogiczna naturalna zmienność w intensywności i rozmieszczeniu przyciemnionego włosa dotyczy również umaszczenia śniadego.

Rys. 63,64. Przedstawione przykłady ilustrują umaszczenia niedopuszczalne u Welsh Corgi Pembroke. Umaszczenie merle oraz pręgowane nie występują genetycznie w czystej rasie i są traktowane jako bardzo poważne wady. Psy o takim umaszczeniu nie spełniają wymogów wzorca i nie powinny być uznawane za typowe dla rasy.

WADY

Każde odstępstwo od powyższego wzorca powinno być uznane za wadę i oceniane stosownie do stopnia nasilenia, wpływu na zdrowie i dobrostan psa, a także zdolność do wykonywania pracy, do której był tradycyjnie przeznaczony.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

Agresja lub nadmierna lękliwość.
Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy i zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

opracowanie i rysunki by Lords of Nidavellir